11 februari 2012 SDOO 3 overleeft de hel van Dortmund

Michel Wennekes wist een tijdje geleden via zijn Deutsche Swiegervater 11 kaarten voor de Duitse topper Dortmund-Leverkussen te regelen. Om half elf werd er onder Siberische weersomstandigheden verzameld bij de Bongerd. Leiders Pep und Kok telden 11 bevroren koppies en de reis naar, eerst Kleve, kon beginnen. In ‘auto Pellen’ zaten behalve Bob; Pep, Kok, Michel und Tommy Aalbers. In  ‘auto Brouwers’ zaten de wat verstandigere mensen; Willem, Marco, Bakkertje, Harrie, Wilco und Herr Vorsitzer Tonny Jansen. Deze laatste had er zo’n zin in dat hij speciaal voor de gelegenheid een mooie Duitse snor had laten staan.

Later die dag hadden we steeds meer moeite hem te onderscheiden tussen de andere 80.000 gezette mannen met snor en bier in de hand. In Kleve werden de auto’s geparkeerd en stond de Swiegervater van Michel al te wachten op ons bij de opstapplek van de bus. Naast hem stonden al zo’n 30 Duitsers in het geel zwart te wachten. Toen de bus arriveerde zag Wilco tot zijn verbazing dat deze groep niet verkleed was voor de carnaval maar ook naar Dortmund gingen; “Gaan die lui ook mee???”. Wilco die vroeger bekend stond als echte Ajacied wisselt tegenwoordig net zo vaak van club als van schone sokken. Dit alles onder invloed van het Engelse tv-programma over Hooligans gepresenteerd door zijn grote held Danny Dyer (…and I’m from England). Op slinkse wijze weet hij zich tussen de harde kernen van Europese voetbalclubs te mengen. Zo was hij vorige week al te zien met een paar Heterense Vitesse-supporters en hield hij vol trots een geel-zwarte sjaal boven zijn hoofd. “Alleen door me 100% te geven als supporter van de desbetreffende club krijg ik inzicht in de werkwijze van de Europese hooligans” verontschuldigde hij zich tegenover zijn teamgenoten. Hij nam plaats naast een van de gevaarlijkste Dortmund Hooligans Klaus (74 jaar) en stelde zich voor “Hi, I’m Danny Dyer and i’m from England”. Hij was zo druk met zijn infiltratie dat hij zelfs het instappen van Kim Niederlände mistte in Emmerich.

Naast deze bekende Duitser zat ook ook oud SDOO trainer John de Lange in de bus (zie foto). Omdat wij geen ochtenddrinkers zijn begonnen we om pas om 12.01 aan de eerste flessen bier die ruimschoots aanwezig waren in de bus en de stemming zat er dan ook snel in. Na 9 plaspauzes arriveerden we in Dortmund. De temperatuur hier was totaal onhoudbaar. Tijdens de kilometer lopen naar het stadion bevroor letterlijk het schuim op het bier. Het viel op dat Wilco bij elk worstenkraampje even stopte om een broodje te bestellen. Later bleek dit te komen omdat hij amper had ontbeten. Hij was door Herr Vorzitser Jansen die morgen al vroeg uitgenodigd voor een ontbijtje. Maar steeds als hij wat wilde pakken was Tony hem voor. Toen Tony was begonnen aan z’n vierde ei en Wilco nog steeds met een droge boterham voor z’n neus zat gaf hij het maar op. De kou begon ondertussen bij iedereen zijn tol te eisen. Na tevergeefs gesmeekt te hebben bij leiders Pep und Kok maakte voorzitter Tony Jansen een prachtig gebaar naar mij toe. Een gebaar dat ik nooit meer zal vergeten. Hij gaf zonder aarzeling een van z’n handschoenen af. Op deze manier bleven mijn vingers gespaard van bevriezing.

Over de wedstrijd kunnen we zeer kort zijn. Ondanks de fantastische sfeer van de 80.000 dolenthousiaste Duitsers was de wedstrijd ruk (1-0). Toen we Tony eindelijk weer hadden gevonden tussen alle andere Duitsers (hij was nu nog moeilijker te vinden omdat hij een bezoek aan de fanshop had gebracht) konden we weer richting de metro en bus.

Aangekomen in de bus ontdooide iedereen weer en was de sfeer al snel zeer uitgelaten. Nadat Harrie en Wilco een fiks geldbedrag hadden gewonnen bij de Bus-toto. (Waarschijnlijk is alleen de Duitse organisator rijk geworden) werd er in de bus volop gezongen en gedronken. Toen de Duitsers in de bus zich tegen Die Niederländer keerden en allemaal staand het prachtige Duitse volkslied lieten horen was het extra pijnlijk om onze eigen Danny Dyer daar tussen te zien staan met, geloof het of niet, z’n hand op z’n hart.
Na weer 7 plaspauzes, waarvan er een aangevraagd door Danny (“Hé Chauf ik muss ein plasje machen!”) kwamen we weer aan in Kleve. In een heerlijk restaurantje waar we uiteindelijk vrij goedkoop aten(!) werd de prachtige dag afgesloten met een stuk of 30 schnitzels. De zin waar Wilco zich ook deze dag weer mengde in de gevaarlijkste hooligangroepen van Europa, kreeg een kleine aanpassing en was nu succesvol als openingszin. “Hi, I’m Danny Dyer I’m from England and I love you”. Ik begrijp zeer goed dat dit een daar-had-je-bij-moeten-zijn-verhaal is maar dat was deze dag ook! 

Ondanks de afschuwelijke kou heb ik een geweldige dag gehad. Daarom veel dank aan de organisatie, Michel, de chauffeurs en met name aan Herr Vorzitser Jansen voor het afstaan van zijn handschoen (ik hoop dat je het snot eruit hebt kunnen wassen!)

P.S. De complimenten aan de andere helft van ons team wat niet mee was naar Dortmund maar de dag erna wel een schaatstocht van 7,5 kilometer wist af te leggen! Klasse jongens!